Resonare 1
Amaryllis weerklinkt
Mijn bloeiende Amaryllis weet niet wie haar naam roept,
of dat zij alleen de weerklank van zichzelf terug hoort
uit de blauwgroene bossen van weleer.
Ooit verborgen in de paradijselijke bloem, die
haar lichaam deed branden van zinnelijke gedachten,
opende zij zich in diep donkerrood bloed.
Echter uitgebloeid als een rietstengel langs de vijver,
lag zij in het bos waar haar geliefde haar naam riep,
resonerend in blauwgroene kleuren.
De herderin van Vergilius was een verklanking,
die nog door echoot uit het lommerrijke verleden.
Zij die ooit hoorde, maar nooit geliefd werd.
